feel good inc.

Windmill, Windmill for the land.
Turn forever hand in hand
Take it all in on your strife
It is taking, falling down
Love forever love is free
Let’s turn forever you and me
Windmill, windmill for the land
Is everybody in?

 

Ik ben er klaar voor! Tot morgen!

topweek

Zondag 8 maart is het internationale vrouwendag en dus is de komende week vrijwel elke avond een debat over emancipatie. Vorige week bij het eerste en laatste debat voor de kandidaten voor plek twee op de lijst ging het ook even over emancipatie. Ik heb in dit debat aangegeven dat ik het echt gênant vind om met 10 mannen en 1 vrouw voor plek 2 te gaan. Natuurlijk speelt het terugtrekken van Tineke Strik daarin mee, maar dan nog… In het debat werd natuurlijk naar voren gebracht dat er al een vrouw op 1 staat en daar ben ik dan ook blij mee, tenminste één vrouw aan de top. En ja, ik was en ben niet te beroerd om aan te geven dat een vrouw op 1 mij meer kans geeft om op twee te komen. Een mannelijke kandidaat voor plek twee die dat niet stiekem dacht liegt.

Het treurige feit blijft: geen keuze in vrouwelijke kandidaten voor plek 2 van de lijst en dat is wat mij betreft een puntje voor de evaluatie. GroenLinks heeft zat vrouwelijke kwaliteit in haar ledenbestand en voor een volgende keer wil ik die terug zien op de lijst. Ik wil graag keuze, keuze uit meerdere vrouwen. Het argument dat Judith Sargentini op die plek 1 staat omdat ze vrouw is, die werp ik verre van mij en zijn GroenLinks onwaardig.

Om de emancipatie van de vrouw verder te krijgen is er nog steeds actief beleid nodig. Ik ben zelf een vaste bezoeker van Women Inc en iedere keer weer doe ik daar leuke ideeën op en zie en spreek ik iedere keer veel vrouwen die verder willen met hun carrière maar op allerlei problemen stuiten om dat mogelijk te maken. Daarom is er dan ook een taak voor de overheid om simpelweg af te dwingen dat dat soort barrières worden weggenomen. Daarom heb ik óók weer bij het debat in Leiden gepleit voor een Europese aanpak. Ik vind dat je als Europa het goede voorbeeld moet geven en daarom zou Europa dan ook werk moeten maken van vrouwenparticipatie. Ik wil ervoor pleiten dat de EU in haar voorwaarden gaat opnemen dat zij zaken doet met partijen die bijdragen aan ¨women on top¨. Naar Spaans voorbeeld zie ik graag dat Europa alleen zaken doet met bedrijven die de 40% norm hanteren: tenminste dit percentage van de topbestuurders van een bedrijf bestaat uit mannen of vrouwen. Voldoe je daar niet aan als bedrijf? Dan ben je geen knip voor de neus waard en zoeken we wel even verder naar een aanbieder die daar wél aan voldoet.

Europa moet het goede voorbeeld geven binnen haar eigen organisatie om ook daarbuiten recht van spreken te hebben: daar hoort maatschappelijk ondernemen bij, daar hoort duurzame ontwikkeling bij en daar hoort ook emancipatie bij.

Voor GroenLinks geldt hetzelfde: als wij voor volgende lijsten aan de top keus hebben tussen een percentage van minder dan 40 procent voor mannen of vrouwen, dan kunnen we ons hoofdstukje emancipatie wel schrappen in het programma.

puto holandés

In de volkskrant stond dit weekend een artikel over PVV stemmers. De volkskrant heeft de mensen uit de inbox van Spong benaderd om hen te vragen waarom ze Geert-fan zijn. In het artikel komen verschillende mensen aan het woord en eigenlijk zie je bij alle PVV-stemmers een emotie overheersen: angst. Angst voor moslims, angst voor de islam. En die angst leidt weer tot intolerantie. Intolerantie naar ¨Marokkanen¨, nieuwe Nederlanders. De PvdA heeft afgelopen week haar integratienota vernieuwd. Ploumen heeft gezocht naar positief nieuws over allochtonen nieuwe Nederlanders en denkt dat ze met deze nota wél de PvdA achterban mee kan krijgen. Maar feit blijft, de PvdA neemt argumenten over van de PVV en speelt in op de intolerantie van de PVV-stemmers, terwijl ze beter de angst voor moslims en de islam kan wegnemen.

In Europa zullen Wilders en zijn kornuiten ongetwijfeld doorgaan met hun intolerante boodschap. GroenLinks is een van de weinigen die ageert tegen de boodschap van Wilders. Andere partijen proberen ondertussen op de bandwagon te springen en houden zich nu ook bezig met handenschudden, dubbele paspoorten en hoofddoekjes. En dat terwijl er een economische crisis, een klimaatcrisis en een voedselcrisis woedt.

De PVVstemmers laten allemaal haastig weten niet-racistisch te zijn: ¨ik discrimeer absoluut niet. Een homoseksuele neger vind ik het leukste wat er is¨ laat één van de stemmers, een directeur, optekenen in het artikel. Waarschijnlijk is het merendeel ook niet racistisch, maar bang: bang voor hun eigen blanke bestaan, bang voor andere cultuur, bang voor zoveel dingen.

Het is ook vreemd, mensen met andere gewoontes en gebruiken. Ik kan het zelfs wel een beetje begrijpen. Zelf woonde ik tot voor kort voor jaren in Spanje. In Ronda hebben wij een cd-opnamestudio en een grand café. Lang niet alle lokalo´s zijn daar even blij mee. Immers, het beeld heerst dat al die ¨rijke¨ buitenlanders de huizen opkopen, de prijzen omhoog drijven en de lokale cultuur veranderen. Het is toch altijd weer grappig als ik terugdenk aan de kritiek die wij hollanders krijgen in den beginne als we handenschuddend bij de notaris, de bank of nieuwe vrienden aankomen, en niet gewoon twee zoenen of een warme omhelzing geven. Als Noord-Europeanen worden wij in dat opzicht als kil ervaren en dat maakt mensen ook onzeker. Ik heb flink moeten strijden om een bestaan op te bouwen, om te overleven als ondernemer en nieuwe stadsgenoot, want alles loopt dan wat stroever: vergunningaanvraag, bankzaken, leveranciers contracten… Alles wordt eerst met argwaan bekeken en daar moet je tegen kunnen.. Er zijn velen die dat niet kunnen en daarom weer teruggaan naar het land van herkomst of in een enclave aan de Costa del Sol gaan zitten. Anderen doen hun best om met behoud van eigen cultuur, te integreren in de lokale gebruiken.

En ook dan kan het lastig zijn. Ik zelf ben bijvoorbeeld een aantal jaren terug ´s nachts opgewacht door een groep van acht lokale jongeren. Na het afsluiten van de studio na een opname werd ik belaagd onder luid geroep van Puto Holandes (kutnederlander) en met een hersenschudding en wat blauwe plekken ben ik er nog goed vanaf gekomen. Tot mijn vreugde was de verontwaardiging in de stad echter groot. De horecaondernemers in de buurt gaven allemaal aan dat dit echt niet kon en de klandizie kwam massaal steun betuigen. Was dit nu racistisch van de daders? Nee, het was angst. Angst voor het vreemde. En dat vreemde, daar moet je wat aan doen. Ik hoef niet in Spanje elke dag paella te eten om te integreren. Wel leerde ik de taal en liet ik Spanjaarden kennis maken met ¨mijn cultuur¨. En dat was een prima manier om elkaar te begrijpen en te respecteren. En ja, zo kon ik ook uitleggen dat niet alle ¨guiris¨ hetzelfde zijn. Dat ook ik me mateloos ergerde aan het lokale engelstalige krantje dat met minachting over de Spanjaarden schreef.

Ik ben ervan overtuigd dat als ¨het vreemde¨ in Nederland bekender wordt gemaakt, we een enorme stap kunnen zetten in het veranderen van de intolerantie van sommige mensen. Doordat het niet meer ¨eng¨ is wordt ook de basis van het succes van Wilders weggenomen. De PVV zal dan niet langer interessant zijn en de politiek kan zich dan met nuttigere zaken bezighouden dan handenschudden. 

de balans op één wiel

¨Een doener, een netwerker, persoonlijke betrokkenheid, dat lijken mij prima eigenschappen voor het werk dat hij nu ambieert¨ (Henk Hendrix, voormalig directeur Onderwijs & Studentenzaken LUMC)

Voordat ik naar Spanje ging werkte ik naast mijn bezigheden in de Leidse gemeenteraad bij het Leids Universitair Medisch Centrum. Ik reisde voor die baan door Europa om uitwisselingen te organiseren, financiering voor programma´s, studiebeurzen, noem maar op. Een geweldige ervaring om met zoveel verschillende nationaliteiten tot overeenstemming te komen en elkaars land en cultuur te leren kennen. Eén van de mooiere ervaringen was de uitwisseling met Karolinska Institutet. Zij zijn de universiteit die de Nobelprijzen uitreikt en dus een prachtige partner voor een Medische Faculteit om mee samen te werken. Voor twee studies, Geneeskunde en Biomedische Wetenschappen wilden we grote groepen studenten bilateraal kunnen laten uitwisselen zonder vertraging in de studie. De oplossing: beide curricula gedeeltelijk in het Engels met dezelfde vakken in dezelfde periode. Met plezier heb ik eraan gewerkt. Studenten, docenten, roosteraars en vele anderen moesten uiteindelijk ermee akkoord gaan en vooral er enthousiast over worden. De directeur van de Dienst Onderwijs en Studentenzaken was mijn directe baas. Hij heeft ter ondersteuning van mijn kandidaatstelling een aanbeveling geschreven en die vind je terug tussen de andere aanprijzingen achter de knop Comité van Aanbeveling.

 

 

Henk Hendrix, voormalig directeur Dienst Onderwijs- en Studentenzaken LUMC

Ik ken Dirk uit onze gezamenlijke jaren bij het Leids Universitair Medisch Centrum. Wij waren toen bezig om daar studentenuitwisselingsprogramma’s op te zetten. Wij bobo’s praatten en schreven er over, Dirk regelde het. Dirk was een echte doener, terwijl wij bezig waren met eindeloze programmavergelijkingen regelde hij huisvesting, beurzen, taalcursussen en wat er al zo nodig is om internationalisering werkelijkheid te maken. Nou, dat is hem mooi gelukt. Ik heb nooit kunnen begrijpen hoe hij het vanuit zijn kleine volstrekt chaotische werkkamer voor elkaar kreeg, maar binnen een jaar had het LUMC een perfect uitwisselingsprogramma met het Karolinska Institutet in Stockholm. Hij ontpopte zich daar als een echte netwerker, kende iedereen, smoesde met iedereen, in Leiden en in Stockholm. Wat mij vooral opviel was dat Dirk er niet zo zeer van buiten aan werkte, neen hij stond er zelf persoonlijk midden in. Een doener, een netwerker, persoonlijke betrokkenheid, dat lijken mij prima eigenschappen voor het werk dat hij nu ambieert. Maar er is nog een andere vaardigheid die hem vast goed van pas zal komen. Anderen kunnen misschien tien ballen in de lucht houden, maar dat is niets in vergelijking met Dirk’s perfecte balans op één wiel.

 

Dirk op nummer twee voor Europa!

Ik ben kandidaat voor de GroenLinkse lijst voor de Europese parlementsverkiezingen. Judith Sargentini is inmiddels tot lijsttrekker gekozen en op 7 maart bepaalt het GroenLinkscongres hoe de rest van de lijst eruit zal zien. Ik wil aan Judith haar zijde staan bij de Europese verkiezingen op 4 juni en ga daarom voor plek 2. Ik ben een echte Europeaan, met ruime politieke en Europese werkervaring.  Met mijn politieke kwaliteiten en netwerkvaardigheden kan ik met Judith uitstekend het Europees beleid GroenLinkser maken.